Rozdział IX - Walka

Gdy się obudziłam, było ok. 5:00 wieczorem. Poleżałam jeszcze chwilę, ale wiedziałam, że godzinna drzemka mi się przydała. Potem poszłam do pokoju, gdzie stał fortepian chłopaków i zaczęłam grać. Najpierw przećwiczyłam swoje utwory, później grałam piosenki chłopaków, a następnie to co umiałam. W końcu doszłam do piosenki „Hallelujah”. Jedna z moich ulubionych piosenek do zaśpiewania, ale i niebywale trudna. Dawno nie używałam polskiego, więc zdecydowałam się na wersję mojego ojczystego języka. Gdy skończyłam, chciałam pójść do kuchni się czegoś napić, ale jak tylko się odwróciłam, w drzwiach stali chłopaki z szeroko otwartymi oczami. A ja, gdy tylko ich zobaczyłam, przestraszyłam się, bo nie wiedziałam, że za mną stoją. Ba nawet nie słyszałam ich jak wchodzili.

H: Wiecie co? To jest chyba moja ostatnia taka reakcja. Już nic mnie nie zdziwi.

L, Lou, Z, N: Mnie też.

Roześmialiśmy się z chłopaków.

M: Zobaczymy. :P

Poszłam do kuchni z tym samym zamiarem, co na początku, a chłopaki zostali w pokoju. Gdy do nich wracałam, usłyszałam śmiech Niall’a. Jak weszłam do pokoju, zastałam bardzo dziwny widok. Harry siedział na plecach Zayna i niszczył mu fryzurę (tak sądzę), Louis i Liam chyba próbowali ich rozdzielić, a Niall zwijał się ze śmiechu. Po zobaczeniu czegoś takiego sama zaczęłam się śmiać, ale potem pomogłam Liamowi i Louisowi odciągnąć Harrego od Zayna.

M: Ej dobra już. Nie wiem o co wam poszło, ale wystarczy. No Harry złaź!

H: Dobra już, dobra.

Harry posłusznie zszedł z Zayn’a. Chłopaki namówili mnie, żebym coś zagrała. Zasiadłam do fortepianu i zaczęłam grać Adele „Someone like you”. Po skończeniu chłopaki nie okazali zdziwienia, więc chyba się już przyzwyczaili.

H: Jesteś niesamowita.

Zarumieniłam się, bo powiedział to z czułym akcentem. Odpowiedziałam krótkie „Dzięki” i spuściłam wzrok.

H: Jakie masz plany na jutro?

M: Jutro sobota tak? Więc chyba takie, jak dzisiaj. Chociaż chciałabym pozwiedzać Londyn.

H: No wiesz, nikt lepiej od nas go nie zna, co nie chłopaki?

Chłopaki pokiwali głową.

M: Naprawdę pokażecie mi Londyn?

H: To będzie dla nas wielka przyjemność.

M: Czy ja już kiedyś mówiłam, jak was kocham?

H: Hm… pomyślmy. Jeszcze nie.

M: A więc was kocham.

N: To może zbiorowy przytulas?

Znam ich całkiem nieźle, więc wiem, że Niall lubi się przytulać. Wszyscy złączyliśmy się w uścisku. Chciałam się już uwolnić, ale mnie nie puszczali.

M: Hej wystarczy, bo mnie udusicie.

Zaśmiali się, ale mnie puścili. Zauważyłam, że Harremu wypadł z kieszeni telefon. Gdy włączył się wyświetlacz, zobaczyłam 7 nieodebranych połączeń i 5 sms-ów od jego siostry Gemmy.

M: Ej Harry. Chyba ktoś usiłował się do ciebie dodzwonić.

H: O kurde znowu to samo. Zaraz przyjdę muszę do niej zadzwonić.

Gdy Harry do nas wrócił, zeszliśmy do salonu obejrzeć horror. Oczywiście jak zwykle się bałam i ciągle przytulałam się do któregoś z chłopaków. Chociaż chyba nie byłam najgorsza, bo Niall też się bał, i w najgorszych momentach Liam przytulał go do siebie. A Harry, widząc jak się boję,sam mnie przytulił, a ja odruchowo się w niego wtuliłam. Obudziłam się w swoim pokoju, zauważyłam, że jest już jasno, a obok leżał Harry.

H: Witam jak się spało?

M: Cześć dobrze - powiedziałam półprzytomnie - a co ja tu robię?

H: No nie wiem wydawało mi się, że spałaś.

M: Haha :P pytam się czego jestem tutaj, bo przecież byłam na dole.

H: Usnęłaś i cię przeniosłem. Wiesz tak na serio, to nigdy nie widziałem, żeby ktoś aż tak bał się horrorów.

Przewróciłam oczami.

M: Bo to był najstraszniejszy horror jaki widziałam. A tak wgl to która godzina?

Harry się zaśmiał.

H: Już prawie jedenasta.

Nie mogłam w to uwierzyć.

M: Co?! To ile ja spałam?

H: No bardzo, bardzo długo.

Przeciągnęłam się. Byłam bardzo zesztywniała po tylu godzinach snu. Zaczęłam wstawać.

H: Jak chcesz to sobie jeszcze poleż, a ja przyniosę ci śniadanie.

M: O nie ja już się należałam i naspałam muszę się poruszać.

Zeszłam z Harrym na dół. Chłopaki siedzieli w salonie. To co zobaczyłam w kuchni, nieco przerosło moją wyobraźnię.

Rozdział IX Za nami jeśli czytasz komentuj. Ale czyta to ktoś wgl? ;)

Rozdział VIII - Rozmowa i irytacja

Gdy się obudziłam, nadal byłam w ramionach Harrego, który jeszcze spał. Spojrzałam na zegarek i była 8.00. Delikatnie wyślizgnęłam się z jego objęć. Poszłam do łazienki. Gdy wróciłam, leżał podparty na łokciu.

H: Hej ;) Jak się spało?

M: Bardzo miło a tobie?

H: Też. Przebierz się, a ja pójdę zrobić coś do jedzenia ;)

M: Lubisz gotować co?

H: Jeśli warto, to zawsze.

I zostawił mnie samą w pokoju. Mimo, że znałam go zaledwie 2 dni, bardzo go polubiłam. Zeszłam na dół i zobaczyłam przy stole już całą piątkę, czyli, że chłopaki wrócili.

M: Cześć wszystkim. J

Lou, L, Z, N: Cześć.

Harry, uśmiechając się, postawił przede mną talerzyk z dwiema kromkami z serkiem i szklankę herbaty.

H: Smacznego. ;)

M: Dzięki. ;)

N: Ej, a ja to musiałem sobie sam zrobić śniadanie.

H: Bo ty i tak zjesz szybciej niż zrobisz. :P

Roześmiałam się.

N: Ej Malwa zjesz wszystko? – spytał, gdy Harry wyszedł a kuchni.

M: No nie wiem chyba tak. :P

N: Prooooooszę daj mi jedną.

L: Niall, opanuj się.

M: Dobra masz, bo widzę, że i tak nie dasz mi spokoju.

N: Dzięki. A wy siedźcie cicho.

H: A ja wszystko słyszę!

N: To nie słysz. Pozwoliła mi.

H: Tak? A ja myślę, że po prostu chciała być miła. W takim razie dzisiaj ty robisz obiad, bo miała być moja kolej.

N: Mogę zabrać was do Nandos.

H: Nie.

Niall zwiesił głowę. Harry usiadł obok mnie.

H: A ty mu się nie uginaj. To jest Niall on zawsze jest głodny.

M: Ale on tak ładnie prosił.

H: Jesteś chorobliwie za dobra.

Nic nie powiedziałam. Bo co niby miałam? Uśmiechnęłam się i wbiłam wzrok w stół.

Lou: A jak się spało?

M: Przyjemnie.

Lou: Tylko?

Byłam zdezorientowana. Zobaczyłam, że Harry też.

M: O co ci chodzi?

Lou: Fajnie spać z Harrym?

H: Skąd ty…?

Louis wyciągnął aparat i pokazał nam zdjęcie, na którym śpimy z Harrym wtuleni w siebie. Liam, Niall i Zayn wiedzieli o co chodzi i zaczęli się śmiać. Czułam, że robię się czerwona.

M: Co to ma być?! Wiesz, że tak nie wolno?

Lou: Uuu… ostra.

M: My Polki mamy to we krwi, więc jeśli jeszcze raz zrobisz coś podobnego to po tobie.

Lou: Dobra, dobra.

M: Ale z drugiej strony to zdjęcie jest urocze.

H: Też tak myślę.

Popatrzyłam na chłopaka z uśmiechem. Odpowiedział mi tym samym.

L,N,Z : Uuuuuuuu! Coś się dzieje.

M: Ej! Bo włamie się na wasze twittery, pochowam wszystkie lusterka, a Niall nie dostanie jedzenia do wieczora.

L i Z: Nieeeeeeee!

N: Nieeeeeeeeeeeeeeeee!

I uciekli zapewne do swoich pokoi. Potem wzięłam jeszcze z lodówki marchewkę(oczywiście najpierw spytałam Louisa czy mogę), zjadłam i poszłam do siebie. Już tak dawno nie rozmawiałam z Kasią.

Włączyłam laptopa i zaczęłyśmy rozmowę.

M: Hej. Sorry, że się nie odzywałam wcześniej.

K: Nie no nie ma sprawy. Rozumiem, byłaś zajęta.

Ona jest taka świetna.

M: To może najpierw najnudniejsze pytanie. Jak tam w szkole?

K: Haha XD poza tym, że nie ma ciebie to nic nowego. :P Wiesz, że tęsknie? ;)

M: Tak wiem ja za tobą też.

K: A u ciebie co słychać? Te idiotki się uspokoiły?

M: No mam nadzieję, że teraz już tak. ;)

K: Teraz już tak? Jesteś w jakimś duuuużo lepszym nastroju, niż cię ostatnio widziałam. Coś przede mną ukrywasz.

M: Oj tam zaraz ukrywasz. Chce ci powiedzieć, ale jeszcze nie wiem jak.

K: A ja wiem jak. :P

M: Niby jak?

K: Wprost. Wiesz, że mi możesz wszystko powiedzieć. Nieważne jak, co i gdzie.

M: No dobra. Spotkałam pięciu najzabawniejszych chłopaków pod słońcem! XD

Wiedziała o kogo chodzi.

K: Że co?!

M: To co usłyszałaś. Spotkałam Niall’a, a teraz z nimi mieszkam. Na czas nieokreślony.

K: Ty szczęściaro!

M: Dzięki kochana. Zawołam ich to wszyscy sobie pogadamy.

K: Dobra. Ale fajnie. XD

Kasia, tak jak i ja bardzo ich lubiła, ale nie miała bzika na ich punkcie. Kochała ich muzykę, przy niektórych leciały jej łzy, ale jakby spotkała któregoś z nich, to nie piszczałaby na całe gardło.

Wyszłam z pokoju i zawołałam.

M: Chłopaki chodźcie do mnie, bo taka jedna wyjątkowa dla mnie osoba chciałaby was poznać!

CH: Idziemy!

Zaraz wszyscy byli u mnie w pokoju.

M: Kasia poznaj chłopaków. Harry, Louis, Niall, Liam i Zayn.

Chłopaki dziwnie się popatrzyli na mnie. Pewnie dlatego, że mówiłam po polsku. XD

M: Chłopaki to moja najlepsza przyjaciółka, Kasia. A po angielsku Kate.

CH: Cześć Kasia. (polski)

K: Cześć. :D

Była tak samo zaskoczona jak ja, gdy usłyszałam po raz pierwszy polski od Liama.

M: Kate jest tak samo uzdolniona jak ja i też kocha muzykę.

N: Pominęłaś jeden element. Jest bardzo ładna. J

Zachichotałam, a Kasia zrobiła się czerwona.

M: Bo wiedziałam, że sami to zauważycie.

K: Dzięki. A ty Malwinko oprócz tego masz też wielkie szczęście.

M: Do ciebie też się uśmiechnie.

K: Mam nadzieję. Ej Lou gdzie twoje marchewki?

Wszyscy, oprócz Louisa zaczęli się śmiać, a najbardziej Niall.

Lou: Niall mi je zjadł. (spuszczona głowa i mina szczeniaczka)

To spowodowało jeszcze większy śmiech Niall’a.

K: Niall, tak nie wolno. :P

N: Ej ja nic mu nie zjadłem.

Lou: To przecież Niall, on zawsze coś je. :P

M: Dobra starczy!

L: Kate, a wiesz, że Malwa i Harry ostatnio tak jakoś dziwnie się na siebie patrzą?

Co on kombinuje?!

K: Serio? (spytała podejrzanie)

L: Tak zaczynają naprawdę się „lubić”. XD

K: Uuuuu XD.

M: Liam!

Zmroziłam go wzrokiem.

L: Dobra już nie będę.

M: No.

Przejechałam po twarzach wszystkich chłopaków i okazało się, że Niall cały czas jest wpatrzony w ekran laptopa a raczej w… Kasie!

M: Hej Niall co się tak zapatrzyłeś?

N: Nic, nic.

Wiedziałam, że tak powie. Uśmiechnął się i spuścił oczy. A Zayn?  No tak zapomniałam o nim. Cały czas poprawiał sobie fryzurę, patrząc w moje lusterko. Gdy w pewnym momencie chciałam mu je odebrać, mało co się na mnie nie rzucił.

 M: Hej spokojnie. Ale jak chcesz się przeglądać to idź po swoje. Moje nie jest do tak brutalnego wykorzystywania. Więc oddawaj!

Uśmiechnął się szyderczo i pokręcił głową.

M: Dobra, w takim razie pochowam wszystkie twoje.

Spuścił głowę i z niechęcią oddał mi moją własność. W trakcie rozmowy, Harry wypytywał Kasię dosłownie o wszystko. Np. gdzie mieszkamy czy jakie są u nas warunki atmosferyczne. W pewnym momencie Louis zaczął się wygłupiać, jak na niego przystało. To było nie do wytrzymania, bo często ofiarą jego wygłupów byłam ja. Raz np. mierzył moje bluzki, a jak zaczął jedną ubierać, wkurzyłam się. Gdy do niego podeszłam, żeby mu ją odebrać, zaczął biec w niej po całym pokoju, a ja za nim.

M: Oddawaj to moje!

Lou: Ale teraz moje.

M: Oddawaj!

Lou: Nie!

M: Dziecko!

Wyszczerzył się i roześmiał.

M: Agh debilu oddawaj!

Lou: Nie!

W końcu zmęczyło mnie bieganie i wpadłam na pewien pomysł. Rano, jak brałam przekąskę, widziałam jeszcze reklamówkę marchewek i  sok marchewkowy. Popatrzyłam szyderczo na Louisa i pobiegłam na dół. Wyciągnęłam z lodówki wszystko, co było marchewkowego, i poszłam z powrotem.

M: Hej Lou patrz co tu mam. :D

Louis otworzył szeroko oczy.

M: Oddaj ładnie bluzeczkę, albo tego nie znajdziesz. A jak oddasz to ja tobie też. XD

Louis spuścił głowę z miną szczeniaczka, a potem podał mi moją bluzkę.

M: No grzeczny chłopczyk. ;)

Popatrzyłam na resztę. Wszyscy zachodzili się ze śmiechu. Nie wytrzymałam i sama zaczęłam się śmiać. Pogadaliśmy jeszcze chwile. Potem Harry jednak zgodził się, aby Niall w ramach kary za wyłudzenie jedzenia, zabrał nas do Nando’s. Jedzenie tam jest świetne. Nie ma co Niall ma dobry gust. Gdy wróciliśmy, chłopaki posiedzieli chwilę i powiedzieli, że muszą jechać do studia nagraniowego i wrócą wieczorem. Rzuciłam krótkie „Ok” i wyszli. Potem pomachałam im jeszcze i poszłam do swojego pokoju i położyłam się na łóżku po dość męczącej części dnia.

Mamy rozdział ósmy. Bardzo zależy mi na komentarzach od każdego, kto to czyta. Więc wysil się choć trochę i napisz kilka słów. Przyjmę każdą krytykę. Tylko napisz, co mylisz. ;)