Rozdział V - To ciekawe.

Gdy się obudziłam, ale jeszcze nie otworzyłam oczu, byłam pewna, że wczorajszy dzień był snem, który właśnie się skończył. Byłam zbyt zmęczona, by poczuć jak długo spałam. Ale gdy otworzyłam oczy, ukazały mi się błękitne ściany, moja podręczna torba podróżna leżała jeszcze nie do końca rozpakowana przy szafce nocnej, a obok szafy na ubrania stała moja gitara na pięknym stojaku. Spojrzałam na komórkę. Była godzina 8.26. Nie byłam jeszcze do końca wyspana, ale uznałam, że jak jeszcze pośpię, to mogę się spóźnić na lekcje. Przeciągnęłam się i wstałam. Wyszłam z pokoju z zamiarem udania się do łazienki. Gdy weszłam na korytarz, poczułam zapach, jakby ktoś coś smażył. Po skorzystaniu z toalety (przez zaspanie nawet nie spojrzałam w lustro), poszłam za kuszącym zapachem do kuchni.

H: Witaj śpiochu - przywitał mnie Harry i zachichotał pewnie na widok mojego stanu - jak się spało?

M: Bywało gorzej - odpowiedziałam sennym głosem.

H: Głodna?

M: Chyba tylko dzięki temu tu trafiłam.

Wskazałam głową patelkę ze smażącym się właśnie naleśnikiem. Zaśmiał się i postawił przede mną talerz ze świeżo upieczonymi, a obok słoik dżemu, ser biały i nutellę.

H: Z czym pani sobie życzy?

 Zaprezentował każdy składnik z osobna jak panie w teleturniejach nagrody do wygrania.

M:Hmm poproszę z nutellą - opowiedziałam udając poważną panią z restauracji.

Posmarował mi naleśnika, potem usiał obok mnie i jadł swojego.

H: Smacznego.

M: Dzięki i wzajemnie - była to odpowiedź bardziej automatyczna, a naleśniki były nieziemskie.

M: Mmm świetnie gotujesz.

H: Inaczej bym tego nie robił.

Pokiwałam głową. Zaczęłam nieco bardziej odróżniać jawę od snu.

M: A gdzie reszta chłopaków?

H: Już poszli.

M: Tak wcześnie? - spytałam zdziwiona.

H: Tak - wzruszył ramionami.

H: Czyli do szkoły masz na 11.00?

M:Tak - przygryzałam dolną wargę.

Wcale nie miałam ochoty tam iść, ale musiałam. Trzeba wykorzystać szansę. Nawet jeśli jakieś małpy ci w tym przeszkadzają. Myślałam, że robię to dyskretnie, ale Harry mnie przejrzał.

H: Wcale nie chce ci sie iść co? - spytał pewnym głosem

M:Niall wam opowiedział co się wczoraj wydarzyło?

H: Tak u nas nic sie nie ukryje. Nie chcemy mieć przed sobą tajemnic.

M: Więc tak. Nie chce mi się iść na kolejne spotkanie z... - nie dokończyłam. Zabrakło mi słów.

H: To nie musisz iść - wyjaśnił.

M: Oj chyba jednak muszę. To w końcu wygrana w konkursie. Nie chcę chować głowy w piasek tylko dlatego, że mam zołzy w grupie.

H: To powodzenia - powiedział zrezygnowanym głosem.

M: Nie dziękuje, ale się przyda. Która to już?

H: 9.00.

M: Więc pójdę pod prysznic, bo muszę się w końcu obudzić.

Harry zaśmiał się, a ja poszłam się wykąpać. Później nałożyłam na twarz pokład i puder w kamieniu. Nie lubiłam się malować, ale co zrobić, jeśli ma się całą twarz w trądziku. Zapakowałam jeszcze gitarę to etui, zebrałam się, wzięłam swój plecak i byłam gotowa.

M: Harry ja już wychodzę - zawołałam z korytarza.

H: Czekaj zawiozę cię - powiedział schodząc z góry.

M: Przecież to niedaleko. Przejdę się.

H: Nigdzie nie będziesz szła - udawał że mi grozi - chyba, że do samochodu.

M: Dobra niech ci będzie.

Weszliśmy do samochodu. Nadal nie mogłam się przyzwyczaić do kierownicy z prawej strony. Wydawało mi się to trochę śmieszne. Zaczęłam rozmyślać co ciekawego znowu przydarzy mi się na lekcjach. Szczególnie po wczorajszym. Chciałam czy nie, musiałam się z tym zmierzyć i koniec. Nie było odwrotu. Zacisnęłam dłonie w pięści tak mocno, że dostałam skurcz. Jęknęłam cicho. Lecz i tak zbyt głośno.

H: Co się stało?

M: Nic takiego.

H: Na pewno? - dopytywał się nie wierząc mi.

M: Nie - odpowiedziałam krótko.

Roześmiał się a ja z nim.

H: No to co się stało?

M: Po prostu jestem zdenerwowana wiesz tym jak to będzie itd. - mówiłam załamanym głosem -najchętniej bym uciekła i nie szła tam.

H:To może pójdę tam z tobą? - zaoferował.

M: Nie, bo może być jeszcze gorzej.

H: Dlaczego?

M: Lepiej nie mówić.

Tak tego lepiej nie mówić. Jeszcze on mógł mieć kłopoty i co? Nie miałam zamiaru wciągać ani jego ani nikogo w to idiotyczne bagno. W końcu dojechaliśmy pod szkołę.

H: O której kończysz lekcje?

M: Planowo o 2.00. Chyba, że wybiegnę jak wczoraj.

H:To masz mój numer. Jak coś to zadzwoń.

Podał mi karteczkę z numerem.

M: Dzięki.

H: Pozwól chociaż odprowadzić się do drzwi.

M: No dobra chodź.

Wyszliśmy z auta. Gdy podeszliśmy do drzwi, szły akurat Cloe, Helen i Hope. Te dwie pierwsze to największe haterki mojej osoby, a trzecia - nawet ją lubię, ale nie mamy bliższych kontaktów. Wszystkie trzy miały strasznego bzika na punkcie 1D. Jak tylko je zobaczyłam, nie chciałam nawet wiedzieć co będzie. Zaczęły piszczeć (zapewne mnie nie zauważając) i biec w naszym kierunku. Od razu wyjęły notesy i prosiły go o autograf. Podpisał im się. Potem zaczęły go przytulać i całować po policzkach. Stałam obok i jedynie się przyglądałam. W końcu Harry wyswobodził się z ich objęć. Następnie podszedł do mnie.

H: Do zobaczenia później Malwa - pocałował mnie w policzek.

M: Do zobaczenia - odpowiedziałam słabym głosem rumieniąc się.

Wszystkie trzy stanęły jak wryte. Spuściłam głowę ze wstydu i nie mogłam powstrzymać uśmiechu. Weszłam tak do szkoły rozmarzona i zaskoczona. Hm dlaczego to zrobił? Nie dawało mi to spokoju. Całą drogę do auli, wszystko robiłam mechanicznie. Ciągle byłam nieobecna. Ocknęłam się, gdy Cloe i Helen stanęły przede mną ze wściekłymi minami. Czekałam na jakiś znak z ich strony, ale nic nie zrobiły. W końcu miałam tego dość.

M: Czego znowu ode mnie chcecie? - spytałam tracąc cierpliwość.

Odpowiedziała mi cisza. Spróbowałam inaczej.

M: O co wam chodzi?

Cloe: Ty się jeszcze głupio pytasz? Nikt mnie jeszcze tak nie upokorzył!
Helen: No właśnie, nikt.
Zignorowałam Helen. Inaczej się nie dało. Tak trzyma się Cloe, jakby nie miała własnego rozumu.

M: Upokorzył?! - byłam zdziwiona - A co ja niby zrobiłam?

C: Teraz będziesz miała jeszcze większe piekło niż dotąd - powiedziała wściekła.

M: Wiesz mnie raczej nic już nie zaskoczy.

C: To się zdziwisz!

Odeszła. Nie cierpię jej. Wyżywa się na mnie za coś, na co nie mam wpływu. Dokładnie wiedziałam o co jej chodzi. Harry dał mi buziaka w policzek i co? Ale dla chcącego nic trudnego. Zawsze wymyśli coś, o co zacznie się wkurzać jeszcze bardziej. W końcu przyszła do nas profesorka. Sprawdziła obecność, a następnie zwróciła się do mnie.

P.P:  Co to miało być wczoraj młoda damo?

M: Po prostu nie wytrzymałam i tyle. Przepraszam, że wyszłam tak bez słowa.

P.P Żeby mi się to więcej nie powtórzyło zrozumiano?

M: Tak.

Zwróciła się w stronę Helen. Na szczęście dała mi już spokój. Nie rozumiem jak można być tak ślepym i nie widzieć co kombinuje Cloe. W połowie zajęć, gdy nauczycielka na moment wyszła, pani „to się zdziwisz” wstała i zaczęła swoje przedstawienie.

C: Ej wiecie że nasza kochana Malwinka chwaliła mi się, że zna Harrego Styles’a

Wszyscy spojrzeli najpierw na nią zdziwieni, a potem na mnie z niedowierzającymi minami. A więc tak się chciała zabawić? No dobra niech jej będzie.

C: Tak. Ale jakoś dzisiaj go spotkałyśmy i jak go o to spytałyśmy to był tym bardzo zaskoczony. Spojrzał na nią i powiedział „Jak mógłbym znać taką niedorajdę?”, i zaczął się śmiać, a potem pokręcił mówiąc „Czasem moje fanki są zbyt nachalne”.

Ona jest idiotką. Jak można być taką, jak ona. Poczułam, że do oczu napływają mi łzy. Powalona wredna, zazdrosna, idiotyczna, irytująca, podła, bez - sercowa egoistka. Ścisnęłam prawą dłoń w pięść i uderzałam nią o nogi, żeby się nie rozpłakać. A raczej chciałam się utrzymać na miejscu, bo jak znowu bym uciekła, to dopiero wtedy byłoby źle. Wszyscy się ze mnie śmiali. Chciałam wziąć nogi za pas, ale nie mogłam sobie na to pozwolić. Siedziałam próbując „przykleić się” do krzesła. Nauczycielka wróciła i wszyscy momentalnie ucichli. W pewnym momencie ktoś zapukał do drzwi, a następnie wszedł na aulę. Był to… Harry? A co on tu robi? Nieważne, ale na pewno podsłuchiwał to, co Cloe nagadywała.

H: Dzień dobry, można? - powiedział.

 Gdy dziewczyny go zobaczyły, zaczęły tak strasznie piszczeć, że musiałam zatkać sobie uszy, a chłopaki wyglądali na tak zdziwionych, jakby zobaczyli jakiegoś kosmitę.

P.P Jasne, proszę - odpowiedziała oszołomiona nauczycielka - a was proszę o spokój.

H: Chciałbym coś powiedzieć.

P.P No dobrze.

H: Po pierwsze słyszałem tą hm „przemowę?” którą wygłosiła jedna z dziewczyn. Wcale tak nie było. My z Malwą znamy się od wczoraj. Reszta chłopaków też ją zna. Jest niesamowicie utalentowana i niezwykła. Dzisiaj przywiozłem ją pod szkołę. Nie opowiedziałbym o tym, gdyby nie było takiej sytuacji. Nie mogę uwierzyć, że niektórzy z naszych fanów są aż tak okrutni - spojrzał na Helen i Cloe.

Przerwał na chwilę. Podszedł do mnie, i mocno mnie przytulił. Gdy mnie puścił, zaczął mówić dalej:

H: Ta wczorajsza piosenka była jej.

P.P: A skąd u ciebie taka pewność? - spytała zdezorientowana.

H: Malwa, jest coś, o czym nie wiesz. Niall wczoraj tędy przechodził. Wszystko słyszał i widział przez okno. Proszę nie złość się na niego z tego powodu. Chciał ci powiedzieć, ale nie było kiedy. Więc poprosił o to mnie. Nie będziesz na niego zła?

O czym on mówi? Jak mogę być zła na kogoś, kto jest dla mnie dobry. Jedyni ludzie w Londynie, którzy naprawdę mnie polubili i miałabym być na któregoś z nich zła? Jeszcze za mało mnie zna.

M: Nie będę - powiedziałam cichym głosem i się uśmiechnęłam. On go odwzajemnił i mówił znowu:

H: Wiem że utwór był jej bo Niall opowiedział mi, jak się wtedy zachowała. Widać po niej, że ma duszę prawdziwej artystki. Jest wrażliwa na każde ukradzione jej słowo i nutę. Poza tym widziałem też jej kartki z próbkami tej piosenki zatytułowanej „Kim jesteś dla mnie?” a pod spodem było dopisane „na lekcje z muzyki”. To byłoby na tyle.

Zwrócił się twarzą do mnie. Szepnęłam „dzięki”, a on mrugnął do mnie.

H: Muszę już iść. Do widzenia pani. Cześć wszystkim - powiedział i poszedł.

Wszyscy odwrócili się w moją stronę z podziwem. Schowałam się w moje średniej długości włosy. W pewnej chwili pani zwróciła się do mnie:

P.P: Malwa. Tak bardzo cię przepraszam, że ci nie wierzyłam. Oczywiście odwołuję twoją naganę, a dostaje ją Cloe. I zostaną wezwani jej rodzice. Proszę, zaśpiewaj nam piosenkę, którą przygotowałaś.

Byłam nie co oszołomiona. Trochę zdziwiona. No nic zgodziłam się. Weszłam na scenę.

M: Ta piosenka nazywa się „Kim jesteś dla mnie” - uśmiechnęłam się, bo pomyślałam o Harrym.

Everytime I think what you doing now,

When you’re near me what do you think about.

When you’re smile I smile with you

But I would like something new.

Who are you, who are you for me?

I’d like somebody else to be.

I don’t know what do you think.

Who are you for me?

I see that you like hug me

I see big joy in your eyes.

I don’t know what think about this.

When you in my cheek sweetly kiss.

Gdy po raz kolejny śpiewałam refren, coraz bardziej zastanawiało mnie zachowanie Harrego. Nie wiedziałam co mam o tym myśleć. Wczorajsza pomoc przy układaniu piosenki, dzisiaj uparł się, że zawiezie mnie do szkoły, mimo, że jest nie daleko, a potem ten buziaczek? Nie to nie może być prawda. On jest wielką gwiazdą, a ja małą szarą myszką. Ale ta piosenka była jak na zawołanie. Nie było to specjalnie. Tak dziwnie się złożyło. Akurat teraz. Nie wiedziałam co mam myśleć. Dokładnie jak w piosence. Dobra zobaczymy jak minie dzisiejszy dzień. Gdy skończyłam wszyscy wybuchli w głośnym aplauzie. Uśmiechnęłam się, ukłoniłam i poszłam na swoje miejsce. Dostałam szóstkę i zlecenie do napisania piosenki do spektaklu teatralnego. Byłam z siebie dumna. Bo jak ktoś dostał takie zlecenie, później dopisywało się to do punktów i była większa szansa na wygraną w ostatecznym przeglądzie. Dzisiejsza lekcja przeszła mi szybciej i była najlepszą do tej pory. Na końcu jeszcze psorka obwieściła następny dzień jako wolny i wszyscy poszli się do swoich domów.

To mamy piąty rozdział. Jeśli czytasz, komentuj. Dziękuję za ponad 200 wyświetleń ;)